Ροή ειδήσεων

Διαγραφή του χρέους της Γερμανίας!

8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1953! Η ΦΤΩΧΗ ΕΛΛΑΣ ΝΙΚΗΤΡΙΑ του Β΄ Π. ΠΟΛΕΜΟΥ

ΚΑΙ ΕΧΟΝΤΑΣ ΥΠΟΣΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΔΕΙΝΑ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ!

GREECE DELETED GERMANY’S DEBT!

 

Greece's 1953 Write-off of Germany's War Debt – aneritamtmΣτις 27 Φεβρουαρίου 1953 άρχισαν στο Λονδίνο, με πρωτοβουλία των ΗΠΑ και με συμμετοχή της Ελλάδος, οι συζητήσεις για τη διαγραφή του γερμανικού χρέους. Η σχετική Συμφωνία υπογράφηκε στις 8 Αυγούστου.
Ήταν η περίφημη Διάσκεψη του Λονδίνου γνωστή ως London Agreement on German External Debts που διαπραγματεύτηκε και αποφάσισε το ΚΟΥΡΕΜΑ του γερμανικού χρέους.
Το 1953 το χρέος της Γερμανίας, ήταν ύψους 31 δισ. μάρκων. Η διάσκεψη συνεκλήθη με πρωτοβουλία των Ηνωμένων Πολιτειών. Στο τραπέζι κάθισαν για πρώτη φορά όλες μαζί οι πιστώτριες χώρες της τότε Δυτικής Γερμανίας εκτός από εκείνες που ανήκαν στο ανατολικό μπλοκ.
Στο ποσό των 31 δισ. μάρκων ΔΕΝ υπολογίζονταν οι πολεμικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις. Οι ΗΠΑ ήθελαν να εντάξουν τη Γερμανία στο νέο δυτικό κόσμο και να την κατευθύνουν σε μια νέα ανάπτυξη, μακριά από τις μνήμες του πολέμου. Η γεωπολιτική θέση της Γερμανίας στην Ευρώπη, έπαιξε τεράστιο ρόλο.
Ανάμεσα στις χώρες – πιστωτές που μετείχαν στις διαβουλεύσεις ήταν οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Γαλλία, η Βρετανία, το Ιράν, η Ιταλία, η Ισπανία, η Γιουγκοσλαβία, η Ν. Αφρική, η Ελβετία και η Ελλάδα.
Η συμφωνία που προέβλεπε ξεκάθαρο ΚΟΥΡΕΜΑ του γερμανικού χρέους κατά 60% και αποπληρωμή του, με ΡΗΤΡΑ εμπορικού πλεονάσματος, σε 30 χρόνια. Δεν ήταν ούτε “απομείωση”, ούτε ελάφρυνση, ούτε απλή επιμήκυνση. Ήταν καθαρή και ριζική ΔΙΑΓΡΑΦΗ χρέους με πρόσθετο, μείζον πλεονέκτημα για την Γερμανία την ρήτρα εμπορικού πλεονάσματος:

 

London Agreement 1953
Η αποπληρωμή του εναπομείναντος χρέους θα γινόταν ΜΟΝΟΝ εάν η Γερμανία είχε εμπορικό πλεόνασμα και οι καταβολές δεν θα ξεπερνούσαν το 3% των εσόδων της από τις εξαγωγές.
Για τα ΠΟΛΕΜΙΚΑ χρέη η συμφωνία του Λονδίνου πρόβλεπε ΠΑΓΩΜΑ και τη διευθέτησή τους, μέχρι την οριστική λύση του Γερμανικού Ζητήματος. Δηλαδή, ΟΤΑΝ και εάν επανενωθεί η Γερμανία. Στην περίπτωση αυτή θα συγκαλούνταν διεθνής διάσκεψη με αντικείμενο τις επανορθώσεις. Διάσκεψη, όμως, όπως προβλέφτηκε στο Λονδίνο, ΔΕΝ συνήλθε. Η Γερμανία θεώρησε και θεωρεί ότι η συμφωνία για την επανένωση δεν έχει νομική ισχύ Συνθήκης Ειρήνης.
Εκ μέρους της Ελλάδας την Συμφωνία υπέγραψε ο πρεσβευτής στο Λονδίνο, Λέων Μελάς (Κυβέρνηση Αλ. Παπάγου) και κυρώθηκε από την ελληνική Βουλή με το νόμο 3480/56 (ΦΕΚ 6/7.1.1956) (Κυβέρνηση Κων. Καραμανλή).
Το κούρεμα του χρέους το 1953 και το σχέδιο Μάρσαλ ήταν οι δύο παράγοντες που, βοήθησαν καθοριστικά στην οικονομική «απογείωση» της καθημαγμένης από τον πόλεμο Δυτικής Γερμανίας, ΑΠΟΓΕΙΩΣΑΝ την γερμανική εξαγωγική μηχανή και οδήγησαν την, κατεστραμμένη από τον πόλεμο χώρα, σε φρενήρεις ρυθμούς ανάπτυξης. Λόγω της οικονομικής της ανάπτυξης, η αποπληρωμή του χρέους ήταν εύκολη υπόθεση για τη Δυτική Γερμανία. Η τελευταία δόση του πληρώθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2010, όταν ξεκινούσαν τα μνημόνια στην Ελλάδα.
Έτσι μας βοήθησε και εμάς με 3 ληστρικά Μνημόνια!

Ας τα δούμε όμως πιο αναλυτικά…

Πριν την Συμφωνία

Όλα άρχισαν τον Οκτώβριο του 1950. Η ανησυχία των δυτικών συμμάχων (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία) για την ισχυροποίηση της Σοβιετικής Ένωσης εντεινόταν όλο και περισσότερο, καθώς έβλεπαν τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης να προσδένονται στο σοβιετικό άρμα η μία μετά την άλλη. Έτσι, άρχισαν να εξετάζουν την περίπτωση επανισχυροποίησης της Γερμανίας, η οποία θα έπαιζε τον ρόλο τού αναχώματος σε περίπτωση που ο Στάλιν αποφάσιζε να εξαπλωθεί δυτικότερα.

Πρώτο βήμα ήταν η συγκρότηση μιας τριμερούς επιτροπής (με την συμμετοχή και της Γερμανίας, ως παρατηρητή), η οποία θα καθόριζε το ακριβές ύψος του γερμανικού χρέους. Τον Ιούνιο του 1951, η επιτροπή ολοκλήρωσε το έργο της, προσδιορίζοντας το προπολεμικό χρέος τής Γερμανίας σε 22,6 δισ. μάρκα και το μεταπολεμικό σε 16,2 δισ., ήτοι συνολικά 38,8 δισ. μάρκα. Αυτά τα τεράστια ποσά σαφώς και δεν μπορούσαν να αποπληρωθούν και, μάλιστα, με τους τόκους να τρέχουν. Οπότε, έπρεπε να διευθετηθούν.

London Agreement on German External Debts - Wikipedia

Η Συμφωνία

Τα δεδομένα

Η διευθέτηση του εν λόγω χρέους έγινε το 1953 στο Λονδίνο, κατά την σύσκεψη η οποία κατέληξε στην συμφωνία τής 27ης Φεβρουαρίου. Πλην των τεσσάρων προαναφερθεισών χωρών, στην σύσκεψη συμμετείχαν και το Βέλγιο, ο Καναδάς, η Κεϋλάνη, η Δανία, η Ελλάδα, το Ιράν, η Ιρλανδία, η Ιταλία, το Λιχτενστάιν, το Λουξεμβούργο, η Νορβηγία, το Πακιστάν, η Ισπανία, η Σουηδία, η Ελβετία, Νότια Αφρική και η Γιουγκοσλαβία.

Κατά την σύσκεψη, “οι τρεις χώρες δηλώνουν πεπεισμένες ότι η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση συμμερίζεται την θέση τους και η αποκατάσταση της γερμανικής πίστωσης υπόκειται σε κατάλληλη διευθέτηση του γερμανικού χρέους, η οποία εξασφαλίζει σε όλους τους συμμετέχοντες μια δίκαιη διαπραγμάτευση, λαμβάνοντας υπόψη τα οικονομικά προβλήματα της Γερμανίας”. Ποια ήταν η “κατάλληλη διευθέτηση του γερμανικού χρέους”; Το κούρεμά του “με την ψιλή”! Η επιτροπή προσδιόρισε την προπολεμική οφειλή τής Γερμανίας σε 7,5 δισ. μάρκα και την μεταπολεμική σε 7 δισ., ήτοι συνολικά σε 14,5 δισ μάρκα, ποσό που αντιστοιχούσε μόλις στο 37,4% του αρχικά προσδιορισθέντος.

Όσο κι αν αυτή η μεγάλη έκπτωση είναι κάτι παραπάνω από σημαντική, οι υπόλοιποι όροι τής συμφωνίας θεωρούνται ακόμη σπουδαιότεροι για την κατεστραμμένη γερμανική οικονομία. Μια απλή αναφορά τους καθιστά σαφές ότι η όλη συμφωνία έγινε υπό το πρίσμα πως η Γερμανία θα έπρεπε να αποπληρώνει τα χρέη της δίχως να κάνει παραχωρήσεις στο επίπεδο ανάπτυξης και βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού της. Δηλαδή, η συνθήκη εξασφάλιζε ότι η Γερμανία θα ξεπλήρωνε τα χρέη της δίχως να φτωχαίνει.

Οι όροι

Οι σημαντικότεροι όροι της συμφωνίας είναι οι εξής:

(α) Οι πληρωμές των χρεών θα γίνονταν είτε σε σκληρό νόμισμα είτε σε γερμανικό μάρκο, κατ’ επιλογή του οφειλέτη. Αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο κομμάτι τού χρέους θα μπορούσε να πληρωθεί με φρεσκοτυπωμένο από την γερμανική κεντρική τράπεζα χρήμα. Στην πράξη, η Γερμανία πλήρωσε σχεδόν το σύνολο της οφειλής της με μάρκα.

(β) Οι πιστώτριες χώρες συμφώνησαν να μειώσουν τις εξαγωγές τους προς την Γερμανία, ενισχύοντας παράλληλα τις γερμανικές βιομηχανίες ώστε να παράγουν τα αντίστοιχα προϊόντα. Με τον τρόπο αυτό, οι πιστωτές αποδέχτηκαν την κατά 66% μείωση των εξαγωγών τους προς την Γερμανία, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην μετατροπή τού εμπορικού ισοζυγίου της χώρας από αρνητικό σε θετικό.

(γ) Για να βοηθήσουν περισσότερο την ανάπτυξή της, οι πιστώτριες χώρες έδωσαν στην Γερμανία την δυνατότητα να παράγει προϊόντα όχι μόνο για την ικανοποίηση των εγχώριων αναγκών της αλλά και για εξαγωγή. Ουσιαστικά, δηλαδή, της παραχώρησαν ένα κομμάτι από την δική τους διεθνή πίττα.

(δ) Επί πλέον, οι πιστώτριες χώρες δεσμεύτηκαν ότι δεν θα είναι ιδιαίτερα αυστηρές σχετικά με την συνέπεια των Γερμανών στις πληρωμές τους: “Η ικανότητα της Γερμανίας να πληρώσει τις δημόσιες και ιδιωτικές οφειλές της, δεν σημαίνει μόνο την ικανότητα να πραγματοποιεί τακτικές πληρωμές σε γερμανικά μάρκα χωρίς πληθωριστικές συνέπειες, αλλά επίσης ότι η οικονομία της χώρας μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, με βάση το τρέχον ισοζύγιο πληρωμών της. Ο υπολογισμός τής ικανότητας αποπληρωμής τής Γερμανίας απαιτεί να αντιμετωπιστούν μερικά προβλήματα όπως (α) η μελλοντική παραγωγική ικανότητα της Γερμανίας, ιδίως όσον αφορά την παραγωγική ικανότητα των εξαγωγών της, καθώς και η ικανότητα υποκατάστασης των εισαγωγών, (β) η δυνατότητα της πώλησης των γερμανικών προϊόντων στο εξωτερικό, (γ) οι μελλοντικές πιθανές εμπορικές συνθήκες και (δ) τα οικονομικά μέτρα που θα απαιτηθούν για την διασφάλιση πλεονάσματος από τις εξαγωγές”. Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, οι πιστωτές αποδέχτηκαν ότι ο οφειλέτης τους θα μπορεί να πληρώνει όποτε ευκολύνεται και αν τον βολεύει!

(ε) Εξαιρετικά ενδιαφέρων είναι και ο όρος ο οποίος ορίζει ποια δικαστήρια θα είναι αρμόδια για να επιλύσουν τυχόν διαφωνίες που ενδεχομένως ανακύψουν στο μέλλον: “Σε περίπτωση διαφορών με τους πιστωτές, σε γενικές γραμμές, αρμόδια θα είναι τα γερμανικά δικαστήρια. Ρητά αναφέρεται ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, τα γερμανικά δικαστήρια μπορούν να αρνηθούν την εκτέλεση απόφασης ενός αλλοδαπού δικαστηρίου ή αρχής διαιτησίας, ιδίως όταν η εκτέλεση της απόφασης αντιτίθεται προς τη δημόσια τάξη”

(στ) Ρυθμίζονται τα επιτόκια για τις γερμανικές οφειλές που είχαν δημιουργηθεί πριν τον πόλεμο, σε επίπεδα από 0% μέχρι το πολύ 5,5%.

Όπως προκύπτει από το τελικό κείμενο, κατά την συμφωνία δεν συνυπολογίστηκαν οι δωρεάν ενισχύσεις που χορήγησαν μετά τον πόλεμο στην Γερμανία οι ΗΠΑ (1,17 δισ. δολάρια από το σχέδιο Μάρσαλ και η USAID (200 εκατ. δολάρια).

 

Πηγές:


Πηγή

Check Also

Εκλογές στη Γερμανία: Ανοίγουν το πρωί οι κάλπες της πιο αμφίρροπης αναμέτρησης

Στις κάλπες προσέρχονται οι Γερμανοί την Κυριακή για τις κρίσιμες ομοσπονδιακές εκλογές, που σηματοδοτούν το …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *